HOCALIK DENEN MİLLΠMESLEĞİMİZ

Bu konuyu ilkin ben de çok önemsememiştim. Sonra bir baktım ki, kimsenin yıllardır çözemediği “Bu ülkenin eğitim sistemi ne olacak?” sorusunun yanıtlarından biri elimizin altında. Üstelik de çok kolay yapması, size de izah edeyim:

İlkokuldan mezun olduğumda, birisinin bana artık büyüdüğüm için öğretmenlere “öğretmenim” değil de “hocam” şeklinde seslenmem gerektiğini söylediğini anımsıyorum. Sahi, neydi o bir ağızdan “öörtmenim, öörtmenim”ler? Söylemesi de zor, dört hece öğ-ret-me-nim. Oysa “hocam” öyle mi, iki heceyle işi çözüyorsunuz, üstüne üstlük büyüdüğünüz de tescilleniyor. Zaten anne, baba gibi önemli isimler bütün dillerde en fazla iki heceli değil midir?

Öğretmenimden, hocama geçişimin mutluluğu epeyce bir sürdü. Sonrasında hocalarımın sadece bir tanesini kendisi kadar sevsem de, arada rastladığım ilkokul öğretmenime seslenmekte zorlandığım hâlâ aklımda. Artık büyüdüğüm için “öğretmenim” demek olmaz; “hocam” demek hiç olmaz, o bir ilkokul öğretmeni. Öğretmenim sözcüğü artık tarihe karışmıştı.

Üniversiteye başlamamın ilk haftası, bir mezunu olarak yengem beni ODTÜ’ye gezmeye götürdü. Nizamiyedeki görevli ile…

View original post 790 more words

Leave a comment

Filed under YAZILARIM

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s